Ooit
waren het vingers
die wezen naar een hemel
Een paradijs
trefpunt van het goede
meer dan de overhand
Ooit
schuilde in die vingers
het vermaan
Door de eeuwen
hebben we het verstaan
de regels,wetten en geboden
Met God
begroeven wij
onze doden
Wachten
zouden ze
tot de jongste dag
Maar in ons hart
groeide de twijfel
de twijfel aan het Godsbestaan.
-foto&dicht: harry c.a. daudt-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten