Met je ogen
een oneindige zee
afturen
Daarboven
het drijven van wolken
op de huid gezeten door wind
Van geen uren
weten
als dobberen op een vlot
Je was kapot
mijn kind
op het eind van je latijn
Nu:
op adem komen
adem - in, adem - uit.
-foto&dicht: harry c.a. daudt-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten