GERAAPT GOUD

Het duister

kan wel wenken

maar het goud zal eerst geraapt

door wakker kinderhanden

de slaap

nog niet gevat

De Maas valt stil

zo ook mijn woord

mijn daad, mijn belofte:

Het goud op de bank

te zetten

bij het krieken van de dag.

-foto&dicht: harry c.a.daudt-

HEIMWEE

Heimwee

kreeg en hield hij

naar zijn ouderlijk huis

ramen die hem een welkom heetten

de deur nimmer in het slot

Hij was er hoorbaar van kapot

toen hij het bord 'TE KOOP'

ontwaarde, een snelle auto

een bijbehorend makelaar

Vandaar het smoezen

van zijn zussen, de heimelijkheden

de stapel kranten, de vierkleurenpen

over kijkers en kijkdagen

zouden ze met hem niet reppen

Achter de woning

stonden ze te beppen

achteloos, 'n glaasje wijn

in de linkerhand

denkend aan opbrengst en profijt

Er kwam een eind

aan hun jolijt

hij stampvoette en vloekte

even was er God noch gebod.

-foto&dicht: harry c.a.daudt-

ALS GESCHILDERD

Het slingerde zich

langs de rivier

het dijkbrede pad, alleen aan

fietsers en wandelaars

toegestaan

Schilderachtig

het huisje

tegen de dijk geplakt

de symetrie van dak

schoorsteen en koekoeken

De overdaad aan blad

als klimmend behang

aan de gevel

het donkerrood van deur

en kozijnen

Van dakgoten de lijnen

van dakpannen als tegen

het blauw

van hemel geplaatst

de brievenbus huis op zich

Het zijn enkelen die dromen

hun hartstocht

als een zoektocht verstaan   

zo'n woonstee, vaker een vrome wens

die zelden uit zal komen.

-foto&dicht:harry c.a.daudt-  

VAN WATER....WETEN

Wat weten wij?



van water,van rivier,van stroom

van veren,verenkleed

van grondelen,van snavel

Zij hebben weet

van drijven en ook zwemmen

van opvliegen en statig dalen

van vroeger en later

Zij zoeken

hun voedsel

ver voorovergebogen

staan boven het gesnater

Zij brengen rimpelingen

in de stroom

hun kroost in cirkels...

troost voor later.

-foto&dicht: harry c.a. daudt- 

VERHALEN VAN HUN STAD

Goedlachs zijn zij

zijn zich bewust

van de ironie

der dingen

Ik hoorde hen zelfs

een schalks schelmenlied zingen

van vurig wapengekletter

 ruisende vrouwvriendelijkheid

Slechts voor een zomerse zaterdag

en ene zomerse zondag

vertellen zij van hun ommuurde strijd

hun uiterste waakzaamheid

Van tweegevecht

man tegen man 

met zwaard en lans

van voetvolk en wrede heren

Van kansen verkeken

en kansen die keren

van het schamel bestaan

en het kleine geluk

Achter de roodbakken muren

de oude muren

die verhalen

van hun stad.

- foto & dicht: harry c.a.daudt -

EEN...DER MUSKETIERS....

Tot stilstand gekomen

op een stapel stenen

onder zomerse lommer

de degens lang niet gekruist

Hij was jong en onbesuisd

zou in Maastricht verstenen

tegen de ommuren van de stad

onder bomen zijn wonen

Alleen op zondag

staat hij niet alleen

dan zit en ligt men

op het gazon,weleens ongekuist

De jonge meiden

strelen zijn bronzen huid

en strijken door zijn haar

met ontblote handen

Hoe deze edelman en vechtersbaas

hier in het kille Holland

kon belanden? zou 't hem

lonen....in vreemde krijgsdienst?

-foto & dicht: harry c.a.daudt- 

VERTREK....

Zijn koffer

heeft hij gepakt

de trap genomen

-moeizaam-

Haar naam

heeft hij

een drietal keren

in het trappegat geroepen

Steeds minder

overtuigd

van zijn beslissing

haar de rug toe te keren

Zou het haar

meer dan hem deren?

met die vraag

stapte hij in, gaf gas

en met veel bravour

nam hij beide stoepen

van de weg

bijna dook hij in hun groene heg

Was...dit nu

wat het was?

-foto&dicht: harry c.a. daudt-  

SCHRIFT

Weet jij...

wat er geschreven staat

in wolken, in het blauw van lucht?

Weet jij

of het letters zijn

of tekens of zomaar wat?

Misschien

zijn we op de vlucht

voor de tekens en hun duiden?

Misschien

geloven we onze ogen

niet, alleen -van veraf- de geluiden?

Van vogels op hun trek

van vliegtuigen door ons

nagebootst, en net niet echt

Weet jij...

van dat wat wordt beslecht

bij donder en bij bliksem?

-foto & dicht: harry c.a. daudt-

ONS VERLEDEN....

De koffers

heb ik ingepakt

de woorden en de daden

het zwijgen en het schreeuwen

Zon is

karig met schijnen

het is opgehouden

te sneeuwen

Samen hebben we er

ooit woon gekozen

-onze honger naar liefde

niet te stillen-

Nu herinner ik me

jouw handen

die teder het deksel

ontsloten

Een relatie

met de schijn van eeuwen...

is naar de klote

resten de foto's in kleur

ongeordend en

hardhandig gesmeten

in koffers

niet te tillen.

-foto & dicht: harry c.a. daudt-